Από Θεσσαλονίκη με πάθος αγάπη και διάθεση

Το να έχεις διαβήτη τύπου Ι είναι σαν να φοράς ένα αόρατο στους άλλους, πελώριο πλατύγυρο καπέλο. Δεν το βλέπει κανείς άλλος άλλα είναι εκεί για να σου κρύβει τον ήλιο όταν θέλεις να δεις. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται αυτό το καπέλο μου αλλά αυτό μπλέκεται στις στενές πόρτες και πολλές φορές με αναγκάζει να κάθομαι απ’ έξω. Το blog αυτό ασχολείται κυρίως με το καπέλο μου αυτό και τις ιστορίες του.

Αρχείο

Συνδέσεις

Hosted by NiceThings.GR

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου

Υδατάνθρακες ο θησαυρός

Τόσες μέρες σας μιλώ για ζάχαρο αίματος (BG), τα όρια του και τους στόχους μου γύρω από αυτό.

Ακούγοντας την λέξη ζάχαρο τόσες φορές θα είσαστε σχεδόν σίγουροι ότι τον διαβήτη (ζάχαρο) τον παθαίνουμε από την ζάχαρη. Είμαι βέβαιος ακόμη ότι θα νομίζετε με σχετική σιγουριά πως η κατανάλωση ζάχαρης χειροτερεύει το ζάχαρο.

Η αλήθεια είναι ότι τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει.

Το ζάχαρο αίματος δεν έχει σχέση με την κατανάλωση ζάχαρης αλλά με την περιεκτικότητα των τροφών σε υδατάνθρακες. Ναι η ζάχαρη είναι υδατάνθρακας. Δεν είναι όμως ο μοναδικός και δεν είναι ο πιο επικίνδυνος για τον διαβήτη.

Γενικά ο διαβήτης δεν προκαλείται από την κατανάλωση ζάχαρης και υδατανθράκων, αλλά όταν τον παθαίνουμε δεν μπορούμε να μεταβολίσουμε σωστά τους υδατάνθρακες.

Το πόσο επικίνδυνος είναι ένας υδατάνθρακας για τον διαβήτη δεν εξαρτάται από την γεύση του υδατάνθρακα αλλά από την ταχύτητα με την οποία μπαίνει μέσα στην κυκλοφορία. Δηλαδή πόσο γρήγορα μεταβολίζεται.

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι 100γρ υδατάνθρακες από άσπρο ψωμί είναι 30% πιο ‘’γρήγοροι’’ από 100γρ κοινής ζάχαρης. Δηλαδή το ψωμί ανεβάζει πιο γρήγορα το ζάχαρο μας από την απλή άσπρη ζάχαρη.

Άρα αν το ζάχαρο έπαιρνε το όνομα του από την τροφή που έχει χειρότερη επίδραση στο ζάχαρο αίματος τότε θα έπρεπε αντί για ζάχαρο να το λέμε ψώμαρο.

Επειδή οι υδατάνθρακές είναι θεμελιώδης ουσία για την καθημερινή διατροφή κάθε άνθρωπος (έστω και αν πάσχει από διαβήτη) πρέπει να παίρνει το 55% των θερμίδων του από υδατάνθρακες (σημ. 1 γρ υδατάνθρακας έχει 4 θερμίδες).

Ουσιαστική σημασία έχει να επιλέγονται υδατάνθρακες που δεν έχουν οξεία επίπτωση στο ζάχαρο αίματος έτσι ώστε να μπορούν να μεταβολίζονται με ινσουλίνη που συνήθως βάζουμε με ενέσεις και εγώ χορηγώ με αντλία ινσουλίνης.

-         - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Αν με διαβάζουν άνθρωποι που έχουν διαβήτη θα ήθελα να σχολιάσουν για να αρχίσουμε να έχουμε και αλληλεπίδραση. Ευχαριστώ για την προσοχή.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου

Input – Output

Χάραξε σήμερα μέσα στην υγρασία. Η ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης θύμιζε σούπα και εμένα το πρωινό με βρήκε στο μπάνιο να βγάζω από το στόμα την αχώνευτη χθεσινή τροφή. BG 275. Ακολούθησε μια γρήγορη διόρθωση με χορήγηση 10 μονάδων ινσουλίνης.

Κάθε τρεις μέρες πρέπει να αλλάζω τον καθετήρα που μου χορηγεί ινσουλίνη και σήμερα ήταν η ημέρα.

Καθετήρας είναι ένα μικρό σωληνάκι από Teflon που με την βοήθεια βελόνας τοποθετείται κάτω από το δέρμα σε υποδόριο ιστό. Συγκρατείται με την βοήθεια ενός αυτοκόλλητου επιθέματος και συνδέεται με την μικροσκοπική αντλία ινσουλίνης, μεγάλη όσο ένα κουτί τσιγάρα, με ένα διαφανή πολύ λεπτό και ανθεκτικό σωλήνα μήκους 110 εκατοστών.

Η διαδικασία τοποθέτησης του καθετήρα μοιάζει πάρα πολύ με την διαδικασία μιας ένεσης ινσουλίνης.

Τις επόμενες ώρες από την τοποθέτηση του καθετήρα εγχύσεως ινσουλίνης πρέπει να γίνει μια σειρά από τεστ αίματος που θα δείξουν ότι ο καθετήρας τοποθετήθηκε σωστά και χορηγεί κανονικά την ινσουλίνη. Μετά από αυτή τη διαδικασία ο καθετήρας κανονικά δεν σε απασχολεί για το επόμενο τριήμερο. Φυσικά πάρα πολλά πράγματα μπορούν να πάν στραβά στο μεταξύ. Ίσως τελικά δεν αγαπώ τα τυχερά παιχνίδια γιατί η ζωή μου από τον διαβήτη έχει πάρα πολύ τζόγο.

Σήμερα επίσης ήταν η ημέρα που έπρεπε να πάω στο ΙΚΑ για να εισπράξω τα χρήματα που έχω ήδη πληρώσει στην φαρμακευτική εταιρία για τους καθετήρες μου. Η διαδικασία αυτή συμβαίνει κάθε μήνα και της επισκέψεως στα οικονομικά τμήματα του ευαγούς ιδρύματος προηγείται επίσκεψη στον παθολόγο του που μου γράφει αυτούς τους ρημαδοκαθετήρες.

Δηλαδή δύο ημέρες τον μήνα στα γραφεία και τα ιατρεία του ΙΚΑ μόνο και μόνο για κάτι που θα χρειάζομαι κάθε μήνα για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Δηλαδή εμφανίζομαι στο ΙΚΑ πιο συχνά από ότι οι κατάδικοι στην αστυνομία. Το μοναδικό μου αδίκημα ότι σε μικρή ηλικία έπαθα διαβήτη.

Έφυγα βιαστικός από το σπίτι να προλάβω να πάω νωρίς στο ΙΚΑ και γραμμή από εκεί για την δουλειά. Πάνω στην βιασύνη ξέχασα τα χάπια μου που τα θυμήθηκα ξανά στις έξι το απόγευμα. Συμβαίνουν αυτά.

Στις εννιά και τέταρτο είχα BG 171 για να προσγειωθώ στις δωδεκάμισι σε ένα υπέροχο BG 101.

Από εκείνη την ώρα, μέχρι τώρα που σας γράφω δεν έπιασα τιμή πάνω από BG 120.

Σήμερα ήταν μια ιδιαίτερα κουραστική ημέρα με δύσκολο και λίγο ύπνο. Η νύχτα με βρίσκει με τα βλέφαρα βαριά να χαζεύω τις βλακείες της τηλεόρασης και να αναρωτιέμαι αν θα απεργήσω αύριο ή όχι. Συμφωνώ με την απεργία αλλά σιχαίνομαι τους συνδικαλιστές που μεθαύριο θα συναλλαχθούν με προσωπικό όφελος στο όνομα μου, πετώντας τα συμφέροντα μου.

Σήμερα ήταν άλλη μια μέρα που πολέμήσα τον διαβήτη μου για να είμαι καλά ώστε να μπορέσω να προσφέρω στην ζωή μου και στην δουλειά μου.

Καλό ξημέρωμα.

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου

Οι αδιαπραγμάτευτοι στόχοι μου και η μάχη του κέικ

Πριν αρχίσω να γράφω αυτά που θα γράψω θα ήθελα να επισημάνω ότι τους στόχους που θα περιγράψω πιο κάτω δεν του επέλεξα και έθεσα εγώ.

Οι στόχοι αυτοί ήρθαν ξαφνικά στα δεκαπέντε μου και επιβλήθηκαν στην ζωή μου. Ένα από τα δυσκολότερα θέματα που έχω έκτοτε είναι να αντιληφθώ αυτούς τους στόχους, να τους υιοθετήσω, να μάθω για το πώς θα τους φτάσω και στην συνέχεια να τους πιάσω. Ειδικά για το τελευταίο έχω πολλές αμφιβολίες ακόμη.

-         - - - - - - - - - - - - -

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ζάχαρο. Ζάχαρο είναι η ποσότητα της γλυκόζης που κυκλοφορεί στο αίμα μας και ταΐζει τα κύτταρα με ενέργεια. Μόνο που όπως όλα τα πράγματα στην ζωή έτσι και το ζάχαρο του καθενός μας έχει κάποια όρια

Τα όρια του ζαχάρου, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, είναι από 70 έως 110 ml/dl. Υπάρχει ένας ολόκληρος αυτόματος μηχανισμός μέσα στο σώμα του καθενός που φροντίζει με άπειρες διορθώσεις κάθε μέρα να έχει το ζάχαρο στο αίμα μας σ’ αυτά τα επίπεδα.

Είναι όπως ο θερμοστάτης στο καλοριφέρ που αναβοσβήνει τον καυστήρα. Για να είμαι πιο ακριβής μοιάζει με το περισσότερο με το καρμπιλατέρ του αυτοκινήτου που φροντίζει να υπάρχει μια σωστή αναλογία αέρα / βενζίνης στο μείγμα ώστε να μην μπουκώνει η μηχανή, αλλά αρκετά ισχυρό ώστε να τραβάει το αμάξι όταν πατάμε το γκάζι.

Άμα έχετε την εικόνα του τι μπορεί να πάθει ένα μπουκωμένο αμάξι (μέχρι να σβήσει και να μην παίρνει ξανά μπρος) ή ένα αμάξι που έχει μόνο αέρα και όχι βενζίνη (θα σβήσει και δεν θα παίρνει μπροστά) θα καταλάβετε πολύ καλά τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν το ζάχαρο δεν είναι καλό.

Στόχος μου, όπως και κάθε ανθρώπου, είναι να έχω αυτό το ζάχαρο μέσα σε κάποια όρια. Μόνο που σε εμένα και σε κάθε διαβητικό, τίποτα δεν δουλεύει αυτόματα. Το καρμπιλατέρ μου τα ‘φτυσε και τώρα δίπλα στο γκάζι, το φρένο, τον συμπλέκτη και τους καθαριστήρες για την βροχή, έχω και ένα χειροκίνητο καρμπιλατέρ που πρέπει συνεχώς να το ρυθμίζω.

Από την μια έχω την τροφή που μου ανεβάζει το ζάχαρο (όπως και σε εσάς) και από την άλλη την ινσουλίνη και την άσκηση που κατεβάζουν το ζάχαρο (όπως και σε εσάς).

Μόνο που εγώ πρέπει ολημερίς να μετρώ την τροφή μου και το ζάχαρο στο αίμα μου και να αποφασίζω διαρκώς πόση ινσουλίνη θα ρίξω στο μίγμα και πόσο θα ασκηθώ για να είμαι πάντα στα ίσα μου.

Αυτός είναι και ο κύριος στόχος της ζωής μου.

-         - - - - - - - - - -

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα με καλό ζάχαρο και έφυγα στην δουλειά. Μια θεία Άννα ενός συναδέλφου έστειλε να μας φιλέψει ένα μεγάλο στρόγγυλο κέικ, που είχε μια τρύπα στην μέση και ήταν ολόκληρο βουτηγμένο σε ένα γλάσο σοκολάτας και βανίλιας.

Μην αντέχοντας στον πειρασμό και χωρίς καν να χρησιμοποιήσω μαχαίρι τσίμπησα μια ‘’γωνίτσα’’ και την τσάκισα μουγκρίζοντας από ευχαρίστηση. Προσπάθησα να υπολογίσω τι έφαγα και χορήγησα μερικές μονάδες ινσουλίνης αλλά στην συνέχεια ξαναεπισκέφτηκα το κέικ και ίσιωσα τις γωνίες που είχα χαλάσει.

Χμ. Κι άλλη ινσουλίνη, πολύ δουλειά στο γραφείο και μεσημέριασε με ένα υπέροχο BG 293, δηλαδή σαφώς έξω από τους στόχους μου.

Πέθαινα στην πείνα αλλά με πολύ αξιοπρέπεια χορήγησα μια διορθωτική δόση και έπλυνα τα χθεσινά πιάτα σαν μια μορφή άσκησης που θα βοηθήσει την ινσουλίνη να δράσει καλύτερα.

Δεν άντεξα τελικά και ‘’τσίμπησα’’ λίγο ψωμοτύρι το οποίο όμως υπολόγισα σωστά και χορήγησα την σωστή δόση ινσουλίνης για το πολύ μικρό γεύμα.

Ύστερα με πήρε ο ύπνος μπροστά στον τηλεμαραθώνιο για τα σεισμόπληκτα παιδάκια στο Πακιστάν.

Ξύπνησα με BG 122, εντελώς μέσα στους στόχους μου.

Σήμερα έδωσα άλλη μία μάχη για τον διαβήτη μου αντιμετωπίζοντας την πρόκληση του κέικ. Τι θα φέρει το αύριο;

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου

Κυριακή κοντή γιορτή

Ξημέρωσε η Κυριακή και χτύπησαν οι καμπάνες. Τρόπος του λέγειν δηλαδή αφού το παπαδαριό της συνοικίας μου κατήργησε τις ωραίες μεταλλικές χαλκόχρυσες καμπάνες που η κάθε μια είχε τον δικό της μοναδικό ήχο και πέρασε στο καμπαναριό μεγάφωνα.

Έκτοτε συνέβησαν δύο τινά. Πρώτον απαλλάχθηκε από την πρωινή κυριακάτικη γυμναστική ο καντηλανάφτης που αντί να τραβάει τα σκηνιά για να ηχήσουν οι καμπάνες τώρα πατάει απλά κουμπάκια.

Το δεύτερο είναι το τραγικότερο. Αφού τώρα για να χτυπήσουν οι καμπάνες δεν θέλουν δύναμη, τις βαράνε αδιάλειπτα. Πρέπει να κατέβασαν και από το site της εκκλησίας γιορταστικά belltones και οι καμπάνες δεν καμπανάνε αλλά βαράνε ολόκληρα απολυτίκια. Μόνο το jingle bells δεν έχουν παίξει ακόμη οι ασυνείδητοι παπάδες.

Έτσι πάει ο κυριακάτικος πρωινός ύπνος.

Σήμερα Κυριακή λοιπόν ξύπνησα με ένα υπέροχο ζάχαρο 109. Φυσιολογικό σαν το δικό σας δηλαδή. Δυστυχώς κατά την διάρκεια της νύχτας, εκεί γύρω στις πέντε παρά τέταρτο το ξημέρωμα ξύπνησα με υπογλυκαιμία (ζάχαρο 46). Όταν ξυπνάω με υπογλυκαιμία το καταλαβαίνω γιατί όταν συμβαίνει αυτό έχω ένα κενό στο κέντρο της όρασης. Σαν μια μαύρη τρύπα στη μέση της εικόνας.

Υπεύθυνη για την κατάσταση αυτή υπήρξε η αρχόμενη γαστροπάρεση που έχω. Αυτό σημαίνει ότι όλη η τροφή που είχα φάει το προηγούμενο βράδυ βρίσκονταν ακόμη στο στομάχι μου, ενώ η ινσουλίνη που είχα βάλει για αυτή την τροφή είχε ενεργήσει και μου είχε χαρίσει την βραδινή υπογλυκαιμία.

Η ήσυχη αυτή τροφή μου χάρισε και έναν πρωινό εμετό αφού είχε αρχίσει να χαλάει μέσα στο στομάχι μου.

Μην λυπάστε. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Αν συνεχίσω το blog μου με τον τρόπο που σκέφτομαι θα σας περιγράφω συχνά τέτοια θέματα της καθημερινότητας μου.

Αυτήν την καθημερινότητα την αφιερώνω ειδικά σ’ αυτούς τους γελοίους που βγαίνουν στην τηλεόραση και λένε παντοιοτρόπως ότι ο διαβήτης (το ζάχαρο δηλαδή) δεν είναι πρόβλημα.

Ήπια μόνο ένα γάλα λοιπόν και περίμενα την αντιδραστική αύξηση του ζαχάρου που συμβαίνει πάντα μετά την υπογλυκαιμία.

Το γάλα το πρωί μου είναι απαραίτητο για να μπορέσω να καταπιώ τα τέσσερα χάπια που συνοδεύουν πάντα το πρωινό μου.

Χάρη στην αντλία ινσουλίνης μου το μεσημέρι έφτασε με καλά ζάχαρα αφού το 184 που μέτρησα στις δέκα το πρωί διορθώθηκε με 2,6 μονάδες ινσουλίνης που μου χορήγησε η αντλία και με έφερε σε ένα λογικό 122 πριν το μεσημεριανό φαγητό.

Σήμερα χειμώνιασε και έκανε κρύο και χιονόνερο έπεφτε από τον σταχτί ουρανό της Θεσσαλονίκης. Τέτοιες ημέρες η θάλασσα παίρνει το χρώμα του μπλε τιτανίου με γυαλιστερές πινελιές στις πλευρές των κυμάτων που αντανακλούν κάποιο, αθέατο σε μένα, κομμάτι ήλιου.

Με τέτοιο καιρό μου αρέσουν τα όσπρια. Και παρ’ όλο που είναι Κυριακή και έχω και υψηλό φιλοξενούμενο στο σπίτι αποφάσισα να τον φιλέψω φακή όπως την μαγειρεύω εγώ. Με φρέσκια ντομάτα και τέσσερα φιλαράκια δάφνης δηλαδή.

Το κακό σε σχέση με το ζάχαρο για τα φαγητά αυτά είναι ότι δεν χωνεύονται γρήγορα και οι υδατάνθρακες που περιέχουν δεν μπαίνουν αμέσως στην κυκλοφορία.

Αυτό που συμβαίνει με αυτά τα φαγητά είναι ότι η δράση της ινσουλίνης τελειώνει πριν από την πέψη με αποτέλεσμα στην συνέχεια το ζάχαρο να ανεβαίνει ψηλά.

Τώρα που φοράω την αντλία μπορώ να προγραμματίσω την χορήγηση της δόση μου σε βάθος χρόνου και έτσι αντί να πάρω όλη την ποσότητα μαζί να την παίρνω λίγη – λίγη. Σήμερα πήρα την ινσουλίνη που αντιστοιχούσε στο μεσημεριανό μου φαγητό σε διάρκεια 2,5 ωρών και έτσι το απόγευμα με βρήκε με ζάχαρο 120 που μέχρι να φτάσει η ώρα για το βραδινό έπεσε στο 104. Δηλαδή φυσιολογικό ζάχαρο.

Σήμερα το βράδυ έφαγα έξω. Πήγαμε με τον φίλο μου σε κινέζικο. Ένα από τα χειρότερα είδη φαγητού για όποιον έχει ζάχαρο. Το κινέζικο φαγητό είναι πλούσιο σε υδατάνθρακες πολύ γρήγορης δράσης. Ανεβάζει το ζάχαρο ψηλά. Πολύ ψηλά. Εκεί πάνω στο καμπαναριό που βρίσκονται τα μεγάφωνα που με ξυπνούν κάθε Κυριακή. Φευ.

Ακούγεται σαν διαφήμιση αλλά πάλι η αντλία μου έκανε το θαύμα της. Έκανα ένα super bolus ( ναι έτσι λέγεται), δηλαδή μια σούπερ δόση που αντιστοιχούσε όχι μόνο στην ποσότητα του φαγητού αλλά και από τις βασικές ανάγκες του οργανισμού μου για τις επόμενες δύο ώρες.

Δεν πήγαν όλα τέλεια αφού είναι η πρώτη φορά που τρώω κινέζικο από τότε που γαντζώθηκα στην αντλία μου και δεν είχα προηγούμενη εμπειρία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να κάνεις πειράματα. Το ινδικό χοιρίδιο των πειραμάτων μου είμαι εγώ.

Κάπου διάβασα ότι κάποιοι μαθαίνουν διαβάζοντας, κάποιοι άλλοι παρατηρώντας προσεκτικά. Είναι και οι υπόλοιποι που πρέπει να βάλουν το χέρι τους στην φωτιά μέσα για να καταλάβουν ότι καίει. Εγώ όσο και αν διαβάζω, όσο και αν κοιτάω, τελικά σχεδόν πάντα τσουρουφλίζομαι.

Έτσι μιάμιση ώρα μετά το κινέζικο και το υπέροχο BG 104 (BG = Blood Glucose = Ζάχαρο αίματος) βρέθηκα με ένα BG 201. Η αντλία μου μου έγραψε στην οθόνη της ότι έχω αρκετή ινσουλίνη ενεργή μέσα στο σώμα μου για να κατέβει το ζάχαρο μου κάτω από BG 100 και έτσι δεν έκανα απολύτως τίποτε γι αυτό παρά κάθισα και σας γράφω αυτές τις λέξεις.

Συμπαθάτε με αν δεν καταλαβαίνεται όλα όσα γράφω. Ξέρω πως είναι πολύ τεχνικά κάποια από αυτά. Αλλά είναι η πετυχημένη και ευτυχισμένη σε σχέση με το παρελθόν πραγματικότητα μου.

Προσπαθώ γράφοντας να βοηθήσω αυτούς που μπορούν με την πρώτη ανάγνωση να με καταλάβουν. Τους ανθρώπους με διαβήτη εννοώ. Που μέχρι σήμερα δεν έχουμε κανέναν να γράφει για την δικιά μας καθημερινότητα.

Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου

Μια διαφορετική επιστροφή

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που δημοσίευσα για τελευταία φορά. Οι λόγοι είναι αρκετοί.

Πρώτα από όλα η ζωή μου άλλαξε. Οι περιπέτεια υγείας που πέρασα με την επιπλοκή του διαβήτη μου στο αριστερό μου πόδι που στο παραπέντε γλίτωσε τον ακρωτηριασμό έληξε ένδοξα. Για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια μπόρεσα να περπατήσω κανονικά. Ήταν λογικό να βγω από το σπίτι και από τις συνήθειες της ακινησίας. Άρχισα να εκφράζομαι διαφορετικά και η ανάγκη μου για δημοσιότητα, θέση στον ανώνυμο και απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου, έγινε ανάγκη για ένα πρόσωπο στον αληθινό μικρό κόσμο που με περιβάλλει και άρχισε να μεγαλώνει πάλι.

Έτσι ανέλαβα και (εθελοντική) δουλειά σε ένα περιοδικό για ανθρώπους με διαβήτη. Έχω απόλυτη ανάγκη να μοιραστώ την εμπειρία μου και βοηθήσω άλλους ανθρώπους να μην περάσουν τα δικά μου. Εγωισμός θα πείτε. Ναι, εγωισμός.  

Εγωιστικά πιστεύω ότι εγώ ο άτυχος ασθενής θα μπορέσω να βοηθήσω άλλους ανθρώπους όταν δεν μπορώ να βοηθήσω αποτελεσματικά τον εαυτό μου. Με όλους τους τρόπους που διαθέτω. Ότι γνωρίζω θα το στρατεύσω. Θα χτυπήσω τα μούτρα μου στον τοίχο. Ας μην τα καταφέρω. Προσπαθώ και νομίζω ότι αξίζει.

Η δουλειά στο περιοδικό κλέβει την ικμάδα και την δύναμη που περίσσευε και την ξόδευα στην φιλοσοφία και στα κβαντικά παράδοξα. Ο δυϊσμός και η θεωρεία του χάους με ενδιαφέρουν ακόμη όπως παλιά άλλα όταν γράφω κάτι θέλω πια να το κάνω για έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Έτσι δεν περίσσεψε χρόνος για εγγραφές εδώ.

Συνέβη όμως και κάτι ακόμη συγκλονιστικό στην ζωή μου. Φόρεσα από τον περασμένο Μάρτιο μια αντλία ινσουλίνης.

Ένα μηχάνημα που με τρόμαζε. Η γενική ιδέα που είχα τότε και μοιραζόμουν με αρκετό κόσμο ήταν ότι θα έπρεπε να έχω συνεχώς μέσα στο σώμα μου μια βελόνα και ένα μηχανάκι πάνω μου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Πίστευα τότε πως θα ήταν η καταδίκη μου. Δεν θα μπορούσα να υποκριθώ τον υγιή ούτε ένα δευτερόλεπτο. Αυτό θα ήταν επάνω μου και θα με πρόδιδε. Τι θα έλεγα στους εραστές μου της μιας βραδιάς όταν θα το έβλεπαν;

Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που ‘’γαντζώθηκα’’ στην αντλία.

Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία αποκάλυψης και φώτισης για μένα. Έκανα αυτό που φοβόμουν περισσότερο στην ζωή μου για να την βελτιώσω. Ήταν παράλογο. Σαν την γάτα του Σρέντιγκερ ή σαν την πεταλούδα του Πεκίνου.

Πέταξα τα συναισθήματα μου και ακολούθησα την λογική μου. Η αντλία ινσουλίνης είναι η σημαντικότερη και επιτυχέστερη επιλογή της ζωής μου.

Έχοντας διαβήτη για είκοσι χρόνια. Έχοντας κάνει στον εαυτό μου γύρω στις 36 χιλιάδες ενέσεις ινσουλίνης και έχοντας τρυπήσει τα δάχτυλα μου κοντά 24 χιλιάδες φορές για να μετρήσω το ζάχαρο μου, δεν θυμάμαι πια πως είναι να ζει κάποιος χωρίς διαβήτη. Αληθινά δεν θυμάμαι.

Θυμάμαι όμως πολύ καλά πως ήταν η ζωή μου πριν την αντλία ινσουλίνης. Και ήταν ένας διαρκής εφιάλτης.

Το αγαπημένο μου παράδειγμα είναι το εξής. Το να έχεις διαβήτη είναι σαν να βρίσκεσαι μόνος το βράδυ σε ένα άγνωστο σκοτεινό δάσος. Γεμάτο σκιές και άγνωστους τρομακτικούς ήχους.

Το να έχεις διαβήτη και να χρησιμοποιείς αποτελεσματικά μια αντλία ινσουλίνης είναι σαν να βρίσκεσαι στο ίδιο δάσος. Μόνο που τώρα είναι μέρα και έχεις πάει εκδρομή.

Της εκδρομή αυτή θα προσπαθήσω να περιγράψω από τώρα και στο εξής στον δικτυακό αυτό τόπο.

Πάντα από Θεσσαλονίκη, με πάθος, αγάπη και διάθεση.

Αν έχετε ανθρώπους που έχουν διαβήτη ή ενδιαφέρονται για ανθρώπους με διαβήτη σας παρακαλώ πολύ φέρτε τους σ’ αυτή την σελίδα να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας.

Παρασκευή 8 Ιουλίου

Ο ύπνος (Never ending s(t)orry)

Ο χρόνος κυλούσε και η μέρα προχωρούσε. Η θερμοκρασία ανέβαινε καθώς μεσημέριαζε και τα τραπεζάκια είχαν γεμίσει και αδειάσει αρκετές φορές.

Οι πρωινοί συνταξιούχοι είχαν αντικατασταθεί από αγουροξυπνημένους ξενύχτηδες που στην ραστώνη της Αριστοτέλους ζούσαν το «μετά» της προηγούμενης νύχτας και έχτιζαν το «έπειτα» του σήμερα.

Ο ιδρώτας κυλούσε πάνω στο στήθος του Άρη, κάτω από το μπλουζάκι του και η κούραση έλυνε το ήθος του και την ευγένεια του. Από το πρωί πήγαινε συνεχώς για κατούρημα αλλά το απέδωσε στην «χθεσινή» μπύρα.

Πήρε ένα αθλητικό ποτό από το μπαρ και το ήπιε μονορούφι για να αποκτήσει γρήγορα ενέργεια και να στυλωθεί. Περιμένοντας να σχολάσει ήταν όλο και πιο κουρασμένος, πιο νευρικός, πιο εύθικτος και πιο απότομος.

Ξαφνικά ένοιωσε να αδειάζει από τα πάντα και ο κόσμος γύρω του έσβησε μέσα σε μια γλυκιά νύστα και μια έντονη ανάγκη να ξεκουραστεί.

Δεν ένοιωσε ούτε το πέσιμο, ούτε το χτύπημα. Δεν κατάλαβε τον κόσμο που μαζεύτηκε γύρω του, ούτε άκουσε τα  ουρλιαχτά της σειρήνας από το ασθενοφόρο που πλησίαζε γι αυτόν.

Οι εποχούμενοι κολυμβητές είχαν μαζέψει τις πετσέτες και τις ομπρέλες τους και οι μαυρισμένες κυρίες κατανάλωναν λοσιόν after sun με ανοιχτή την τηλεόραση στις ειδήσεις των οκτώ.

Στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου ήταν μια δύσκολη μέρα. Κυριακή του καλοκαιριού σε κρατικό νοσοκομείο δουλεύουν οι μισοί υπάλληλοι και περιμένουν στην ουρά οι διπλάσιοι. Ο Άρης είχε φτάσει εκεί με συνοπτικές διαδικασίες του υπερεπείγοντος περιστατικού και τώρα βρίσκονταν διασωληνωμένος, σε κόμα στην μονάδα εντατικής θεραπείας.

Ο ίδιος βίωνε έναν βαρύ και βαθύ ύπνο. Έναν ύπνο που ένιωθε την ανάγκη του εδώ και πολύ καιρό και που δεν είχε την ευκαιρία να ζήσει. Δεν τον ενοχλούσε τίποτε.

Ένιωθε εκατό φορές πιο βαρύς και το κρεβάτι του ήταν το απόλυτο μέρος όπου θα έπρεπε να βρίσκεται αυτή τη στιγμή. Αγνοούσε το περιβάλλον δίπλα του και ήταν ευτυχισμένος και αυτάρκης στον βαθύ ύπνο του. Ο ίδιος δεν ήθελε και ούτε είχε κάποια διάθεση να ξυπνήσει. Ήταν τόσο γλυκό και πρέπον το συναίσθημα που ένοιωθε που δεν είχε κανέναν λόγο να ζητήσει κάτι διαφορετικό από την ζωή του.

Ο κόσμος που τον αγαπούσε και ενδιαφέρονταν για τον Άρη βρίσκονταν γύρω του και κοντά του. Ο Άρης όμως βρίσκονταν μακριά τους.

Όλοι περίμεναν την ώρα που θα αποφάσιζε ο γιατρός να τους ανακοινώσει περισσότερα.

Η οικογένεια του Άρη ήταν μια συνηθισμένη χωρισμένη οικογένεια εργατών. Η μητέρα του είχε χωρίσει τον πατέρα του εδώ και εννέα χρόνια και είχε καταφέρει να μεγαλώσει τα δύο βλαστάρια της, το Άρη και τον μικρότερο αδελφό του τον Ερμή με μεγάλους κόπους και βάσανα.

Όταν ο γιατρός βγήκε από την εντατική που βρίσκονταν ο γιος της προσπαθούσε μέσα από τα δάκρια και τον τρόμο της να βρει το θάρρος να μιλήσει στον γιατρό και να μάθει για την υγεία του παιδιού της.

Όμως ο γιατρός σε ένα νοσοκομείο είναι κάποιος που δεν μπορείς να του μιλήσεις εύκολα. Και αν τον εκνεύριζε με κάποιο τρόπο μπορεί αυτός να έβγαζε τα νεύρα του πάνω στον άτυχο και αναίσθητο Άρη. Άσε που δεν είχε την απαραίτητη μόρφωση και μπορεί να μην μιλούσε με τον σωστό τρόπο στον γιατρό.

Μέσα στην τσάντα της την έκαιγαν τρεις χιλιάδες ευρώ που έβγαλε από το μηχάνημα με την πιστωτική της κάρτα για παν ενδεχόμενο. Μήπως έπρεπε να τα δώσει στον γιατρό πριν του μιλήσει; Και με τι τρόπο ώστε να μην τον προσβάλλει. Τι να είχε άραγε ο γιος της; Γιατί να κοιμηθεί έτσι ξαφνικά και να μην θέλει να ξυπνήσει; Τι είχε κάνει η ίδια λάθος και οδήγησε το παιδί της σ αυτή την κατάσταση; Ήταν τρομοκρατημένη. Μήπως είχε μπλέξει με τίποτε ναρκωτικά;

Έξω από την εντατική είχαν έρθει και κάποιοι φίλοι του Άρη για να συμπαρασταθούν. Ήταν οι καλύτεροι του φίλοι. Αυτοί που περνούσε πολλές ώρες μαζί του. Ήταν όλα καλά παιδιά. Κανένας δεν φαίνονταν μπερδεμένος σε τέτοιες ιστορίες. Τι είχε συμβεί;

Τι νομίζετε ότι έπαθε ο Άρης; Κάντε προτάσεις στα σχόλια.

Δευτέρα 27 Ιουνίου

Never ending s(t)orry

Ο γαλάζιος ουρανός έσβηνε σε γρι εκεί που συναντούσε τη Θάλασσα. Βαπόρια, φορτωμένα έως επάνω με εμπορευματοκιβώτια, σε νοτιοδυτική διεύθυνση, με την πρύμη και την δεξιά πλευρά να φαίνεται, γέμιζαν τον Θερμαϊκό κόλπο.

Η περατζάδα δεν είχε πολύ κόσμο, όντας Κυριακή πρωί. Σε λίγο θα σχολνούσαν οι εκκλησιές και θα γέμιζε ο τόπος συνταξιούχους που θα απολάμβαναν το καλοκαιρινό πρωινό απέναντι από την θέα του κόλπου.

Ο Άρης δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένος που έπιανε τώρα δουλεία. Δεν κοιμήθηκε καθόλου το βράδυ και θα προτιμούσε να βρίσκεται σε μια αμμουδιά με κάποιο πιπινάκι να του βάζει αντηλιακό.

Τώρα όμως έπρεπε να στοιχίσει τις καρέκλες με τα τραπέζια, να κουβαλήσει τα μαξιλάρια, να σκουπίσει και να βάλει τα τασάκια στα τραπέζια. Όλα αυτά Κυριακάτικα, για λίγα μόνο ευρώ.

Αν χαμογελούσε θα έβγαζε και αρκετό πουρμπουάρ. Αλλά πώς να χαμογελάσει; Δεν ήταν βέβαια άσχημη δουλειά. Είχε και τα τυχερά της. Τις ώρες που δεν δούλευε, ξεκοκάλιζε όμορφες δεσποινιδούλες που τις γνώριζε στην δουλειά και τον ποθούσαν τουλάχιστον όσο και αυτός εκείνες.

Αλλά δεν του έμενε χρόνος για άλλα πράγματα. Η δουλειά για την επιβίωση και το σεξ πάντα πρώτο, μπροστά από όλες τις προτεραιότητες. Μόνο που επειδή υπήρχε άφθονο σεξ, χάθηκε ο χρόνος για όλα τα υπόλοιπα.

Και να φανταστείς πως δεν ήταν κανένας μορφονιός. Ένα συνηθισμένο αντράκι, με μαζεμένους ωμούς, και χαμηλοκάβαλο τζιν που απλά κόβει καλά την κίνηση γύρω του και πιάνει τα σήματα που τον ενδιαφέρουν.

Μεγάλο το πρόβλημα του να θέλεις κάποιον και να μην έχεις τρόπο να το δείξεις κάπως. Αυτά ο Άρης τα είχε λύσει.

Μια κούπα καυτού καφέ και η θέα του κόλπου, που σου κόβει την ανάσα, θέτουν τον Άρη σε λειτουργία.

. . .

Πώς θέλετε να περάσει ο Άρης την ημέρα του; Κάντε προτάσεις στα σχόλια και θα συγγράψω ανάλογη συνέχεια.

Παρασκευή 24 Ιουνίου

Η συναισθηματική αναπηρία του ανάπηρου

Όσο περισσότερο περνάει ο καιρός και ζω μέσα στα προβλήματα της υγείας μου, αρχίζω να αποφεύγω και να απομακρύνομαι από όλους αυτούς που ενδιαφέρονται για μένα και δείχνουν την συμπάθεια τους και τον πόνο τους.

Τους διώχνω από κοντά μου και δεν συμμετέχω στην ζωή τους όπως παλιότερα. Μέσα μου δημιουργούνται συναισθήματα απογοήτευσης και θυμού για όλους αυτούς που δεν μπορούν να αντιληφθούν το τι περνάω. Πρώτα αυτό και μετά αποκόβω αυτούς που αγαπάω και δεν τους έχω απόλυτη ανάγκη.

Ίσως αν δεν καθόμουν να γράψω τις σκέψεις μου στο χαρτί (τι χαρτί δηλαδή; στην οθόνη), δεν θα μπορούσα να αντιληφθώ αυτήν την αντίφαση. Γιατί πραγματικά έχω μεγάλη ανάγκη από ανθρώπους. Τόσο μεγάλη που δείχνει τρελό να διώχνω αυτούς που με αγαπάνε.

Ίσως δεν θέλω να νιώσουν την φρίκη μου, να γευτούν τον τρόμο μου. Ίσως θέλω να τα κρύψω όλα αυτά και από εμένα τον ίδιο.

Όταν τους βλέπω προσπαθούν να με τραβήξουν έξω από αυτό που με στοιχειώνει. Όμως δεν είναι ψυχολογικό μόνο το θέμα μου. Είναι και πρακτικό. Το πόδι, μου βάζει παντού εμπόδια. Έχω να αντιμετωπίσω όλα τα προβλήματά μου και έχω και τα σκαλιά που πρέπει να ανέβω. Κυριολεκτικά τα σκαλιά.

Έτσι πρέπει να αρνούμαι συνεχώς. Να αρνούμαι όσα αγαπώ να κάνω.  Ακόμη και τους φίλους μου. Ακόμη και τον τρόπο μου.

Πρέπει να βρω έναν καινούργιο τρόπο που να ταιριάζει στον τρόπο ζωής που μου επιβάλλεται. Μόνο που οι δυνατότητες λιγόστεψαν και πρέπει πρώτα να το αποδεχτώ αυτό και να κατανοήσω τα καινούργια όρια μου.

Διαδικασία που δεν γίνεται με σκέψεις αλλά με διαδοχικές απανωτές τράκες πάνω στους καινούργιους φράχτες. Μέχρι να μάθω που βρίσκονται και να μην του πλησιάζω. Μόνο που καθημερινά οι φράχτες πολλαπλασιάζονται.

Τι ενδιαφέρον παιχνίδι! Πόσο μακριά βρίσκομαι από το game over;

Υ.Γ. Το VH1 έπαιζε δυνατά μια υπέροχη επιλογή τραγουδιών, μιας κοπέλας από την ‘’Macedonia’’. Μας χωρίζει το όνομα της χώρας αλλά μου άρεσε η μουσική της. Τι περίεργο!

Κυριακή 19 Ιουνίου

Το σχήμα του κόσμου

Μεγάλο θέμα έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την καταψήφιση του ‘’Ευρωπαϊκού’’ συντάγματος από Γάλλους και Ολλανδούς.

Θα προσπαθήσω να διαπεράσω την επικαιρότητα και να κάνω μια ανάλυση για το σχήμα του κόσμου που έρχεται.

Στην έξοδο της από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη βρέθηκε με τις ώριμες δομές της βιομηχανικής κοινωνίας. Η ένταση της παραγωγής βασίζονταν σε προϊόντα που για να παραχθούν απαιτούσαν συστηματική και επίπονη ανθρώπινη εργασία.

Ο πολίτης, ο κάθε εργαζόμενος πολίτης, αποτελούσε εξάρτημα της παραγωγής στην βιομηχανία. Υπήρχε μάλιστα μεγάλη έλλειψη εργατικών χεριών. Χώρες της κεντρικής Ευρώπης όπως η Γερμανία, το Βέλγιο και η Ελβετία (μαζί με άλλες ακόμη) έκαναν αθρόες εισαγωγές εργατικού δυναμικού για να καλύψουν τις επείγουσες ανάγκες τους.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, όλοι οι πολίτες έχουν εξασφαλισμένη εργασία. Οι βιομηχανίες (το κεφάλαιο δηλαδή), απαιτούν εργάτες υγιείς και μορφωμένους προκειμένου να μπορούν να παράγουν.

Εδώ ξεπήδησε το κοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης το οποίο και ‘’άνθισε’’. Για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του κεφαλαίου, ακραία καπιταλιστικές οικονομίες, βρέθηκαν με εξαιρετικής ποιότητας ‘’δωρεάν’’ εκπαιδευτικά και συστήματα υγείας. Ήταν πιο φθηνό να πληρώνει και να συντηρεί τους τομείς αυτούς το κράτος παρά οι εταιρίες.

Τότε τα συντάγματα όλων των Ευρωπαϊκών χωρών έγραφαν ότι ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα στην εργασία.

Σήμερα οι σχέσεις παραγωγής, εργασίας άλλαξαν και πλέον το κεφάλαιο δεν χρειάζεται πλέον τόσα πολλά εργατικά χέρια για να πυροδοτήσει τα κέρδη του.

Αναγκαστικά περισσεύουν εργάτες από την βιομηχανία και έτσι δημιουργούνται στρατιές ανέργων. Σήμερα η Γερμανία έχει πεντέμιση εκατομμύρια ανέργους, δηλαδή το 11,5% του ενεργού εργατικού δυναμικού.

Γιατί το σύστημα (το καπιταλιστικό σύστημα) να κρατά υγιές και εκπαιδευμένο αυτό το περίσσευμα; Δεν είναι σπατάλη;

Με τις παραπάνω σκέψεις εξηγείται με μεγάλη επάρκεια η σημερινή κατάσταση. Η εκπαίδευση και η υγεία ιδιωτικοποιούνται. Αυτά τα αγαθά θα τα απολαμβάνουν πλέον μόνο όσοι εργάζονται!

Το καινούργιο ευρωσύνταγμα που καταψηφίστηκε από όσους το διάβασαν (οι γάλλοι έλαβαν όλοι στο σπίτι τους από ένα αντίγραφο και πάρα πολλοί το διάβασαν πριν ψηφίσουν) αντί του δικαιώματος της εργασίας γράφει ότι: ‘’ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα στην αναζήτηση της απασχόλησης’’!!!

Ποιος θέλει ένα τέτοιο Ευρωσύνταγμα; Σίγουρα όχι ο εργαζόμενος.

Όποιος καταψηφίζει αυτό το έκτρωμα είναι αντιευρωπαίος; ΟΧΙ. Δεν είναι η Ευρώπη που ονειρευόμαστε αυτή που γράφει αυτό το χαρτί του συμβιβασμού των συμφερόντων.

Αγαπάμε την Ευρώπη.

Θέλουμε Ευρώπη ενωμένη, μεγάλη και με ανθρώπινο πρόσωπο.

Θέλουμε μια Ευρώπη που να υπηρετεί τα συμφέροντα του πολίτη.

Θέλουμε μια Ευρώπη που να είμαστε περήφανοι γι αυτήν και πρέπει να αγωνιστούμε όλοι ώστε να την χτίσουμε.

Δευτέρα 13 Ιουνίου

Η αληθινή ιστορία του σήμερα

Σήμερα!

Τις τελευταίες ημέρες η κατάσταση του ποδιού μου επιδεινώθηκε. Το εγχειρισμένο πόδι μου θύμωσε και φούσκωσε και κοκκίνισε και ασχήμυνε. Καινούργια φλεγμονή, καινούργια ακόμη πιο ισχυρή αντιβίωση (η ισχυρότερη που υπάρχει) και ανάγκη μιας μαγνητικής τομογραφίας για να δούμε αν πειράχτηκαν τα κόκαλα.

Αν είσαι στο ΙΚΑ (όπως εγώ) για να κάνεις μια μαγνητική τομογραφία πρέπει να πάρεις παραπεμπτικό υπογεγραμμένο από διευθυντή κλινικής νοσοκομείου του ΕΣΥ, να το καταθέσεις στο ΙΚΑ, να περάσεις επιτροπή και να πάρεις έγκριση για την τομογραφία.

Σκεφτείτε τώρα ότι η γιατρός μου, μου απαγόρευσε να κατεβαίνω έστω και τα δεκαοκτώ σκαλάκια του σπιτιού μου για να μην κουράσω το υπερευαίσθητο πόδι μου.

Ακόμη σκεφτείτε ότι το πόδι μου πάσχει από οξεία φλεγμονή και είναι κρίσιμο να γίνει η τομογραφία το συντομότερο για να λάβουμε εγκαίρως μέτρα.

Πως θα κάνω εγώ όλη αυτή τη διαδικασία;

Σήμερα!

Σήμερα προσπάθησα να μην ταλαιπωρηθώ περνώντας μέσα από ένα παραθυράκι. Αν μου έκαναν εισαγωγή στο νοσοκομείο τότε θα μπορούσα να κάνω την τομογραφία χωρίς άλλες διατυπώσεις.

Όμως,

Όταν μπαίνεις σε ένα νοσοκομείο ακόμη και χωρίς προφανή λόγο σε πλακώνουν στις εξετάσεις όλων των ειδών προκειμένου να ανεβάσουν τον λογαριασμό στο ΙΚΑ. Έτσι σήμερα μου έκαναν τέσσερις (4) ακτινογραφίες (η μια ήταν θώρακας!) που δεν χρειάζονταν μου πήραν επτά μπουκαλάκια αίμα για να εξετάσουν ότι μπορούν να φανταστούν (έχω κάνει πολύ πρόσφατα ξανά όλες τις εξετάσεις) και μου έσπασαν δύο φλέβες για να μου βάλουν φλεβοκαθετήρα που δεν χρειάζονταν καθόλου αφού εγώ έκανα εισαγωγή όχι για νοσηλεία αλλά για μια απλή μαγνητική τομογραφία!

Αφού με ταλαιπώρησαν όλη την ημέρα και με μετακόμισαν σε δύο διαφορετικά δωμάτια (το ένα πολύ μακριά από το άλλο) στο τέλος, γύρω στις εννέα το βράδυ, μου έκαναν την τομογραφία.

Μια τομογραφία που θα κόστιζε όσο μια τομογραφία και θα διαρκούσε τριάντα λεπτά της ώρας, που θα μπορούσα να την κάνω με ραντεβού και να μην ταλαιπωρηθώ καθόλου, εξαιτίας του στρεβλού συστήματος του ΙΚΑ κοστίζει τουλάχιστον όσο τρεις τομογραφίες και η δική μου διήμερη ταλαιπωρία ανυπολόγιστη.

Για το ηθικό μου δεν έχω να σας πω τίποτε. . .

Σάββατο 11 Ιουνίου

Τα λόγια στέγνωσαν

Στην ζωή μου φύσηξαν άνεμοι δυνατοί

θολώσανε οι εικόνες μου

μίκραινε το τοπίο που έβλεπα

και έγινε ασαφές.

Τριγυρνώ σε ολοένα και μικρότερο χώρο τώρα.

Μικρότερο σε φυσικές διαστάσεις,

με λιγότερα πράγματα να αισθανθώ.

Ο φόβος, θόλωσε την χαρά μου,

μπλόκαρε την αντίληψη μου

μίκραινε το πεδίο των αισθημάτων μου

και έφερε την θλίψη.

Όλα τώρα μέσα στην σκόνη και τον φόβο

φωνή και εικόνα δύσκολα περνά μέσα από τον θόρυβο.

Έμεινα μόνος

χωρίς δύναμη έκφρασης

κοιτάζοντας μόνο σκόνη

νιώθοντας αβεβαιότητα.

Τριγυρίζω τώρα σε μικρό τοπίο,

μέσα αλλά μακριά από την Θεσσαλονίκη

που αγάπησα με πάθος και διάθεση,

αλλά πλέον δεν μπορώ να την γευτώ.

Από την Θεσσαλονίκη,

σιωπή!

. . . με αγάπη.

Τρίτη 17 Μαίου

Δύσκολες μέρες. Από εχθές προσπαθώ να συντάξω τη δεύτερη συνέχεια του Cyborg.

Η εισαγωγή αντλίας ινσουλίνης στην ζωή μου έφερε μεγάλες και θεαματικές αλλαγές και ανακατατάξεις στην καθημερινότητα μου.

Μου φαίνεται τόσο περίεργο, ένα τόσο κοσμοϊστορικό γεγονός για την ύπαρξη μου δεν είναι σε θέση να μου εμπνεύσει μερικές ‘’εύκολες’’ σελίδες, γεμάτες με ενδιαφέροντα πράγματα.

Αντί αυτού στέκομαι μπροστά στην οθόνη και τα δάχτυλα μου χτυπάνε προσοχή πάνω στο πληκτρολόγιο χωρίς να γράφουν τίποτε.

Κυριακή 15 Μαίου

Το κλάμα της χαράς

Το κλάμα είναι η κατάσταση πριν την ψυχοσωματική ασφυξία.

Όμως το κλάμα δεν είναι πάντα πόνος και απελπισία.

Μερικές φορές είναι μια δυνατή συναισθηματική αποφόρτιση.

Μια δυνατή εκπνοή που απορροφάει τον πόνο και το άγχος

σε μια ενιαία σύσπαση κορμιού και ψυχής.

Ένα όργωμα της ύπαρξης που μπορεί ακόμη να συμπονά και να αγαπά έξω από τα όρια της κυριαρχίας της.

Που είναι έτοιμη να δεχτεί τον σπόρο της αναγέννησης. Σπόρο ποτισμένο με δάκρια ανακούφισης και ελπίδας.

Όταν κλαις νιώθεις κάθε κύτταρο του κορμιού σου να συμμετέχει στην απελπισία και στην λύτρωση.

Και η γλυκιά κούραση, έρχεται και σου κλείνει τα βαριά βλέφαρα και βυθίζει τα υγρά σου μάτια μέσα στα όνειρα και τους εφιάλτες.

Cyborg I

cy·borg: A human who has certain physiological processes aided or controlled by mechanical or electronic devices. 

[cyb(ernetic) + org(anism).]

          http://dictionary.reference.com/search?q=cyborg

Από τότε που έπαθα τον διαβήτη, πριν είκοσι χρόνια, όλοι μιλούσαν για θεραπεία της πάθησης που ήταν στα εργαστήρια και όπου να ‘ναι θα έβγαινε στην αγορά για όλους. Αν πρόσεχα θα προλάβαινα την θεραπεία. Η πιο ενδιαφέρουσα υπόσχεση τότε ήταν οι αντλίες ινσουλίνης ή τεχνητό πάγκρεας όπως λέγονταν. Αυτό θα έλυνε όλα τα προβλήματα.

Νεράιδες και μάγισσες και προσευχές και πόνος και αναμονή.

Τα χρόνια κύλησαν και η ώρα έφτασε. Στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ντύσσελντορφ μου προτάθηκε από την γιατρό μου να δοκιμάσω μια αντλία ινσουλίνης. Θα βρισκόμουν για αρκετό καιρό στο νοσοκομείο προκειμένου να αναρρώσει το εγχειρισμένο πόδι μου και στο μεταξύ θα μπορούσα να δοκιμάσω και να εκπαιδευτώ.

Σκοτάδι!

Φόβος.

Η ιδέα μιας μηχανής συνδεδεμένης με το κορμί μου με τρόμαξε. Πως θα το εξηγούσα στους πρόσκαιρους εραστές μου; Το καλοκαίρι στην θάλασσα όλοι θα βλέπανε τον καθετήρα και θα ξέρανε πως κάτι έχω. Πως η ζωή μου ολόκληρη εξαρτάται από ένα μηχάνημα.

Αν κάποιος ήθελε να μου κάνει κακό, θα αρκούσε να βγάλει την μπαταρία.

Από την άλλη πάλι, γιατί να παιδεύεται; Πιο εύκολα θα μπορούσε να μου λιώσει το κεφάλι με ένα τούβλο. Είναι να μην γίνεις στόχος τελικά!

 Τι είναι όμως μια αντλία ινσουλίνης;

Είναι ένα μικρό, σαν κινητό, μηχανάκι με πέντε κουμπάκια και μια οθόνη. Το μηχανάκι αυτό συνδέεται με ένα λεπτό, σαν πετονιά, σωληνάκι εκατόν δέκα εκατοστών με ειδικό καθετήρα από Teflon που δίδει ινσουλίνη, σε εννέα χιλιοστά βάθος, στον υποδόριο ιστό.

Αυτός ο καθετήρας αλλάζει κάθε τρεις ημέρες και κοστίζει ένα σωρό ευρώ. Φοριέται με ένα ειδικό πιστολάκι, δεν πονάει καθόλου και στην πραγματικότητα δεν έχεις καμία αίσθηση της ύπαρξης του απάνω σου. Αν συμβεί αυτό (αποκτήσεις την αίσθηση του) τότε αμέσως πρέπει να τον αλλάξεις.

Δηλαδή θα άλλαζα τις πέντε ημερήσιες ενέσεις με μια ανά τριήμερο αλλαγή καθετήρα. Αλλά εμένα δεν με χαλούσαν οι ενέσεις.

Δεν την ήθελα την αντλία και ας ήταν αδιάβροχη και ας έπαιρνε κοινή αλκαλική μπαταρία. Αυτά δεν με έπειθαν.

Αυτό που με έκανε να το ξανασκεφτώ ήταν ο οπίσθιος φωτισμός της οθόνης.

(όσοι με ξέρουν τώρα θα πρέπει να χαμογελάνε)

Βρισκόμουν σε ένα διακεκριμένο πανευρωπαϊκά κέντρο για τον διαβήτη και μου προσφέρονταν δοκιμή με εκπαίδευση. Χρόνος άφθονος υπήρχε. . .

Θα ήμουν βλάκας να μην δοκιμάσω.

(Αν με θεωρείτε βλάκα να μην συνεχίσετε την ανάγνωση παρακαλώ)

Και δοκίμασα. Όλα άρχισαν μια Δευτέρα πρωί.

Σήμερα όμως είναι Κυριακή.

                                      . . . Συνεχίζεται

Παρασκευή 13 Μαίου

Εξηγήσεις

Είναι καιρός για μερικές εξηγήσεις, σχετικά με την απουσία μου από το blog. Αυτές τις εξηγήσεις τις οφείλω σε όσους παρακολουθούν τις εγγραφές μου και ενδιαφέρονται.

Η ιστορία σταμάτησε κάπου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ντύσσελντορφ, όταν εμφανίστηκε ο Γιάννης στην ζωή μου.

Κατά περίεργη συνεργεία της τύχης ο server του www.nicething.gr που με φιλοξενεί δέχτηκε επίθεση από hackers και στην συνέχεια άλλαξε όλα τα FTP password, μεταξύ των άλλων και το δικό μου. Έτσι έχασα τον έλεγχο της σελίδας μου για αρκετές ημέρες μέχρι να αντιληφθώ τι ακριβώς συμβαίνει.

Βρισκόμουν (και ακόμη βρίσκομαι δηλαδή) σε μια περίοδο με σοβαρούς αγώνες για την υγεία μου και έτσι το πράγμα καθυστέρησε κι άλλο.

Τελικά το σύστημα άρχισε πάλι να δουλεύει.

Το τριαντάφυλλο που βλέπετε σαν φόντο της σελίδας, δεν είναι παρά ένα ρόδο από τον κήπο μου, φροντισμένο και ποτισμένο με αγάπη, που άνθισε, μαζί με ακόμη τριακόσια περίπου ρόδα, στα παρτέρια που υπάρχουν στο μπαλκόνι του γραφείου μου.

Πραγματικά ανθιστήρια. Το μπαλκόνι γέμισε αρώματα, χρώματα και ζωή. Ζουζούνια και μέλισσες γυρνοβολάνε  και δείχνουν ότι η ζωή κερδίζει κάθε εκατοστό χώρου ου της προσφέρεται.

Η περιπέτεια στην Γερμανία διάρκεσε τελικά πέντε ολόκληρες εβδομάδες και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά θετικά, αν και η περιπέτεια του ποδιού μου δεν έληξε ακόμη.

Στην περιπέτεια αυτή, στα κομμάτια που δεν παρακολουθήσατε, έγινα cyborg. Συνδέθηκα και είμαι μόνιμα συνδεδεμένος με μια μηχανή που ζει μαζί μου. Εγώ φροντίζω να λειτουργεί σωστά και αυτή φροντίζει για την ζωή μου.

Για αυτή την μηχανή πάνω στο σώμα μου όμως θα σας γράψω με περισσότερες λεπτομέρειες σε μια άλλη καταχώρηση.

Προσωπικό μήνυμα: Δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές και αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

Πέμπτη 12 Μαίου

Το υπονοούμενο

Είναι η ζωή μια θάλασσα και ‘μεις καπεταναίοι,

και αρμενίζουμε ο καθείς στην θάλασσα του.

Και υπάρχουν τόσες θάλασσες όσες και ψυχές,

όλες άγριες, παράξενες και γοητευτικά ανεξερεύνητες.

Καμιά φορά το κύμα της μιας ξεφεύγει

και αγγίζει το κύμα της άλλης,

Γιατί,

όλες οι θάλασσες υπάρχουν παράλληλα

και αν και διαφορετικές, μοιράζονται το ίδιο νερό.

Αγάπη, φιλία, έρωτας είναι μερικές λέξεις,

που περιγράφουν αυτό το άγγιγμα.

Οικογένεια, κοινότητα, είναι μερικές άλλες.

Εσύ όμως είσαι πιο πάνω από τις λέξεις

είσαι ένα αυθύπαρκτο νόημα.

Πέμπτη 28 Απριλίου

Ανάσταση (πριν την επίσημη ώρα)

Όλα τα χε η Μαργιορή, ο φερετζές της έλειπε και έτσι μαζί με όλα τα άλλα δεν μπορούσα να δημοσιεύσω το blog μου.

Το πρόβλημα φαίνεται να λύθηκε για την ώρα και επανέρχομαι δριμύτερος τις επόμενες ημέρες.

Από Θεσσαλονίκη, καλημέρα σας!

Σάββατο 16 Απριλίου

Μια συγκλονιστική τοποθέτηση

Ώρα λοιπόν να τοποθετηθώ απέναντι στο σύμπαν.

Πρώτα ήταν το χάος. Πραγματικό χάος. Αστρική σκόνη!

Σκόνη που συγκεντρώθηκε σε νέφη. Νέφη που πύκνωσαν και φτιάξανε τα αστέρια και τον ήλιο. Συμπυκνώθηκαν σε πλανήτες που γυρίζουν ατέρμονα γύρω από τον εαυτό τους, το αστέρι τους, το κέντρο του γαλαξία και μαζί μ αυτόν στον άπειρο.

Αστρική συμπυκνωμένη σκόνη και αρκετό νερό για να την κρατάει είναι το χώμα που πατώ (η γη). Είμαι φτιαγμένος από χώμα εγώ. Χώμα ήμουν και όταν τα συστατικά μου θα λυθούν, χώμα πάλι θα γίνουν και αυτό αστρική σκόνη και χάος.

Είμαι μια μορφή οργανωμένης ύλης που και αυτή δεν είναι παρά συμπυκνωμένη ενέργεια. Όλα, παντού, γενικά, είναι συμπυκνωμένη ενέργεια και ίσως αυτό να τα εξηγεί όλα τελικά. . .

Παρ’ όλο που ήμουνα αστρική σκόνη και σήμερα αισθάνομαι άνθρωπος έχω περίεργες απαιτήσεις και παράξενες ιδιότητες στην ύλη γύρω μου.

Την βάζω να λειτουργεί για μένα. Όσο υπάρχω δηλαδή. Ας πάρουμε για παράδειγμα το χαρτί υγείας! Τι είναι το χαρτί υγείας που έχω στο αποχωρητήριο μου σε σχέση με εμένα;

Χμ! Είναι συμπυκνωμένη αστρική σκόνη – που δεν είναι τίποτε άλλο από συμπυκνωμένη ενέργεια – επιλεγμένη και επεξεργασμένη για να σκουπίζομαι.

Το χαρτί δεν παρήχθη από άλλες διαδικασίες του σύμπαντος. «Φτιάχτηκε» για να καλύπτει δικές μου ανάγκες.

Ο Πάολο Κοέγια (αυτός ο τύπος που έγραψε τον Αλχημιστή) θα έλεγε ότι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να σκουπίζω απαλά τον πισινό μου.

Για να μην χάνω όμως και τον ειρμό μου ας επανέλθω. Το χαρτί προκλήθηκε από εμένα και τις ατομικές ή συλλογικές (στα σύνολα που συμμετέχω) ανάγκες μου.

Από ότι φαίνεται οι παραπάνω εξηγήσεις μου αρκούν για σήμερα.

Πάω να σκουπιστώ!

Κυριακή 6 Μάρτίου

Υπάρχει Θεός!  . . .και λέγεται Γιάννης

(Ιστορίες από το Ντύσσελντορφ)

Τις προάλλες καθώς καθόμουν στον θάλαμο μου, ολομόναχος, αφού το δεύτερο κρεβάτι είναι άδειο εδώ και μία εβδομάδα, χτυπάει η πόρτα και μπαίνει φουριόζος ένας τραυματιοφορέας ασθενοφόρου. Αυτούς τους ξεχωρίζω από την άσπρη στολή και το φωσφοριζέ πορτοκαλί τζάκετ με δύο οριζόντιες σειρές από ανακλαστική ταινία.

Ήταν ο πιο όμορφος άντρας που έχω συναντήσει στην Γερμανία. Περίμενα ότι θα με μετέφερε κάπου για κάποια εξέταση και έτσι εξεπλάγην διπλά όταν είπε: Έχουμε κανέναν έλληνα εδώ;

‘’Παπούτσι απ’ τον τόπο σου κι ας είν’ ξενιτεμένο’’ ήταν η άμεση σκέψη.

Ένας κυριολεκτικός πασάς, καστανόξανθος και πλατύστερνος με γαλανά μάτια και σαρκώδη χείλια. Σκέτος Άδωνις! Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του πρόδιδαν εύχαρο και ευτυχισμένο άνθρωπο.

Ο Γιάννης από τις Σέρρες λοιπόν. Από ένα χωριό ανάμεσα στο Χαρωπό και το Σιδηρόκαστρο. Που γεννήθηκε στην Γερμανία και μεγάλωσε στο χωρίο, στην Ελλάδα μέχρι που απολύθηκε από φαντάρος και ξαναγύρισε εδώ. Κάνει επτά διαφορετικές δουλειές μεταξύ των οποίο και τραυματιοφορέας ασθενοφόρου. Παράλληλα δουλεύει τα Σαββατοκύριακα security ενώ τα απογεύματα εμπορεύεται ανταλλακτικά και φτιάχνει φορολογικές δηλώσεις!

Κάνει όντως επτά δουλειές και επιπροσθέτως ψάχνει για τους Έλληνες στο νοσοκομείο και τους προσφέρει στήριξη.

Με – το με για να μην ξεχνάτε τον τίτλο του blog – Με έφερε λοιπόν, εκατοντάδες Ελληνικά τραγούδια για να ακούω, ενώ ξεστρατίζει συχνά από την δουλειά του και περνάει για να ανταλλάξουμε δύο κουβέντες. Σήμερα αμέσως μετά την δουλειά τους στις 13:30 θα περάσει να με πάρει να με κάνει μια βόλτα στο Ντυσσελντορφ για να δω πως είναι. Θα πιούμε καφεδάκι και θα πάμε σε computer shop να χαζέψω τις τιμές.

Τον θαυμάζω και τον αισθάνομαι σαν ένα καλό άγγελο που με προστατεύει.

Θέλω να τονίσω, γιατί μερικοί που με ξέρουν από κοντά αλλού θα πάει το μυαλό τους, ότι καμιά ‘’πονηρή’’ σκέψη δεν με κατέχει, αφού και μόνο η θαυματουργική εμφάνιση του στην ζωή μου, μου αρκεί και με κάνει να ευτυχώ.